WARP & WEFT

15.05.2019
KOP artspace// Amerikalei 128 // 2000 Antwerpen

Het geheel aan  ruimtelijke en visuele weefsels in de werken van Mauritz Verlinden en Pierre Coric stimuleren de toeschouwer om de ritmes en patronen in textuur instinctief te ontrafelen. Voor hun KOPLABO brengen de kunstenaars vondsten van stedelijke rooftochten, gevonden technologie en fijn vakmanschap samen en volgen daarbij de binaire structuur van een weefgetouw om een samenspel te creëren tussen individuele werken en een gezamenlijk stuk.

 

Vonden jullie snel een insteek voor de collaboratie?
Mauritz: Nadat we elkaar in KOPLAND hadden ontmoet, hebben we elkaars studio’s bezocht, die zich toevallig in hetzelfde gebouw bevonden.
Pierre: We werken allebei met draad, hetzij verschillende soorten draad, touw of snoeren, die we op verschillende manieren gebruiken. De mijne zijn meer functioneel, zoals elektrische kabels om signalen over te dragen of zaken te monteren. Maar we willen vertrekken van een idee, waarbij we allebei draad gebruiken om een verbinding te creëren tussen ons eigen werk. Daarnaast delen we een zekere inzichten en interesses , waardoor we ook besloten om een gemeenschappelijk werk met textiel en kabels te maken.

Hoe zou je je eigen methodologie beschrijven?
Mauritz: Ik heb eerder een esthetische benadering, die niet vertrekt vanuit een idee of concept, maar vanuit het materiaal en de techniek. Ik ben in mei vorig jaar begonnen aan een stuk, dat ik nog maar net heb afgerond. Ik wilde werken met borduursel en begon materialen te verzamelen, waardoor het werk heel organische groeide door er telkens iets nieuw aan toe te voegen. Met elk nieuw materiaal, groeide een nieuw fragment. Het lijkt bijna op een organisme. En de techniek volgt als ik het proces start. Ook met weven ben ik begonnen met het materiaal dat ik kon vinden, door rond te lopen in de stad, een oude winkel binnen te gaan en teveel spullen te kopen.
Pierre: Ik houd me bezig met heel uiteenlopende zaken. Net als Mauritz besteed ik veel tijd aan het bestuderen van materialen, maar vanuit een technische achtergrond. Ik heb 2D-animaties en computer graphics gestudeerd in Brussel en ben vervolgens grafische vormgeving gestart, maar na twee jaar was ik het grondig beu. Ik wilde ook niet terug naar Luik en zo ben ik op St. Lucas in Antwerpen beland, waar ik echt genoot van de vrijheid om te doen wat ik wilde. Ik werk dikwijls samen met mensen van de academie en ga ook vaak langs de Vrijdagmarkt, maar na de veilig voor de gratis afdankertjes. Vorig jaar heb ik er samen Ines Ballesteros, die toen op Erasmus zat aan de In Situ-afdeling, een werk gemaakt. We gingen altijd samen naar de Vrijdagmarkt om dingen te verzamelen, maar het liep op de duur echt uit de hand en bedachten een idee om van het gerief af te geraken. Eerst gingen we naar de markt, waar we een klein kantoortje oprichtten om flyers te maken en mensen uit te nodigen voor het evenement, waar we onze spullen zouden weggeven. In het atelier van In Situ hebben we toen een grote cirkel gemaakt met alle spullen en in het midden stond een hefboom met een bijl. Het werk heette 5,4,3,2,1 NOBODY, en als tegen “nobody!” niemand het stuk pakte, werd het gesloopt.

Wat vind je van samenwerkingen in het algemeen en in relatie tot je eigen proces?
Pierre:Ik denk dat het belangrijk is. Ik had een probleem met mijn leraar, omdat ik zoveel tijd doorbracht in de academie en andere afdelingen. Maar dat is stom, in de echte wereld werk je samen met wie je wilt en aan het einde van de dag staat het werk er.
Mauritz: Het is lang geleden dat ik heb samengewerkt, maar ik ben absoluut niet gewend aan dit soort korte termijn collaboraties. Maar het is fijn  om iets nieuws te beginnen.  Ik merk dat het veranderen van medium, van schilderen naar weven, ook een soort afstand creëerde. Ik schilderde zeer snel, maar het weven verplicht je je tijd te nemen, omdat het ook echt veel tijd kost om een tapijt te maken.
Pierre: Mijn individuele werk leeft in mijn gedachten. Het is mijn logica, mijn amateurcode; het is vrij moeilijk om van buitenaf binnen te dringen. Maar als je samenwerkt, moet je openstaan ​​voor andere voorstellen en wat controle weg kunnen geven. Ik heb het gevoel dat hoe meer je verder komt, hoe makkelijker het wordt en hoe flexibeler je wordt met je eigen werk, gedeeltelijk omdat het moet. Voor mijn boeken bijvoorbeeld; zelf kan ik geen boek van 600 pagina’s binden, het viel gewoon buiten mijn kennis. Maar je kunt andere mensen vertrouwen om het goed te doen.
Mauritz: Dat gaat ook zo bij grote wandtapijten, dan brengen ze ook mensen bij elkaar om het ding te maken!

 

KOPLABO // WARP & WEFT
Pierre Coric X Mauritz Verlinden
Residentie 15 april – 8 mei
Opent 10 mei in de KOP Art Space, Amerikalei 128.