MAY I HAVE THIS DANCE?

KOP Art space // Amerikalei 128 // 2000 Antwerpen

Naar goede gewoonte bestaat het volgende KOPLABO uit een samenwerking, waar verschillende disciplines samenkomen. Winnie ClaessensYasmin Van der Rauwelaert (Mia Syn ) en Ariane Van der Rauwelaert, alle drie makers met een eigen stem en stijl, smeden binnenkort grafiek, muziek, video en installatie aan elkaar en voegen daar nog een extra component aan toe, namelijk de creatieve respons van het publiek, wiens lichamelijke en cognitieve betrokkenheid de kiem legt voor hun installatie in de KOP art space. In navolging van Alan Kaprow’s opvatting dat kunst een intrinsiek onderdeel vormt van de dagelijkse realiteit, onderzoekt het trio hoe ze deze verwovenheid kunnen stimuleren voorbij schijnbare grenzen. Door de toeschouwer te betrekken bij het creatieproces wijken ze af van statische ensceneringen en zetten ze koers richting een meer sensorische dimensie die de voorkeur geeft aan interactie.

 

Kan je het concept achter de tweedelige tentoonstelling toelichten?
ARIANE: We wilden iets doen rond het gegeven dat je in de publieke ruimte steeds in het oog gehouden wordt, onder andere met camera’s en digitale identiteitsregistratie. Eigenlijk een bizar fenomeen dat steeds wordt afgeschilderd als een beveiligingsmaatregel voor de burger, maar ik zie het meer als een middel voor controle. Je hebt er meestal ook geen besef van dat je gefilmd wordt, die gedachte vind ik toch vrij eng.

YASMIN: Vertrekkend van dat idee gaan we twee tentoonstellingen vormgeven, waar tijdens de eerste het werk gecreërd wordt samen met het publiek. We willen de ruimte inrichten met bewakingscamera’s en geluidssensoren, die het traject van de bezoekers registreren. Via de beeldmonitoren kunnen ze zich ook ter plekke gadeslaan, en willen we onder meer nagaan hoe gereageerd wordt op die confrontatie met zichzelf.

Hoe wil je dat materiaal verwerken?
ARIANE: De beelden van de eerste tentoonstelling zullen gemonteerd en geprojecteerd worden in de ruimte. Winnie gaat aan de slag met de geregistreerde bewegingen door een grafisch lijnenspel uit te werken op basis van de routes van de bezoekers.

YASMIN: De geluidsopnames zullen dan op hun beurt verwerkt worden in de bewegingssensoren en we willen het uiteindelijke resultaat ook vastleggen op cd. We weten nog niet concreet wat het resultaat zal opleveren, maar creatie door samenwerking is op zich een belangrijk motief. Eigenlijk hangt het grotendeels af van de mensen die langskomen!

Beschouw je het participatieve  als een vruchtbare manier om kunst meer in de realiteit te zetten?
YASMIN: Ik heb veel belangstelling voor Alan Kaprow, die eind jaren ‘50 op een andere manier wilde omgaan met hoe kunst toen gepercipieerd en verhandeld werd. Hij organiseerde bijvoorbeeld happenings waar hij korte schematische opdrachtjes maakte voor de toeschouwers. Het werd vaak niet vastgelegd, dus de gebeurtenis op zich was het werk, hoe men met die alledaagse instructies omging.

ARIANE: Ik merk bij mezelf dat ik meer nadenk over mijn omgeving, de maatschappij en hoe dingen anders zouden kunnen zijn. Kunst is nog steeds iets op zichzelf, het zou meer in de realiteit moeten wortelen.

YASMIN: Inderdaad, ofwel is het iets elitair, of het wordt juist gemarginaliseerd. Daarom wil ik er ook extra hard ermee bezig zijn. Zoals Camus’ filosofie over het nutteloze; geloof ik dat door je erin te verdiepen je juist kan zorgen voor een positieve wending. Ik zie het eerder als een tegenreactie om het nutteloze te benadrukken om zo zaken in perspectief te zetten. Met kunt bezig zijn, is vandaag de dag hoe dan ook iets politiek.

Hebben jullie verder nog andere collaboraties lopen?
YASMIN: Ik ben ook met muziek bezig, waar ik ben ingerold door het De Verboden Boys, een project van Ultra Eczema dat me heel erg aansprak door het collaboratieve aspect. Ik was zelf al met muziek bezig en dit het leek me een goed aanknopingspunt. Samen met een paar muzikanten hebben we enkele keren opgetreden en vervolgens ben ik met Clara Lissen verdergegaan als De Batteries. We beschouwen onzelf eerder als een klanklaboratorium waar we met allerhande instrumenten, die we bijvoorbeeld op rommelmartktjes vinden, aan de slag gaan en op elkaar laten inspelen. We geraken soms heel enthousiast over de geluiden die we er soms uit krijgen, het moet allemaal niet zo afgelikt zijn.

ARIANE: Ik heb aanvankelijk twee orientatiejaren gevolgd, waar ik verschillende kunstvormen leerde kennen. Nu ben ik voornamelijk met grafiek bezig. Wat me toen al aansprak was het experimentele en vervormbare. Ik ben iemand die heel perfectionistisch te werk gaat, waardoor ik me steeds verder wil verdiepen in het uitvoeren op zich. Ik probeer daarbij niet teveel na te denken over vorm of techniek, want dat houdt me vaak tegen. Uit alle kunstvormen kan je namelijk wel iets halen en samenbrengen om tot iets nieuw te komen. Voordien volgde ik een opleiding tot make-up artist, waar ik het ook belangrijk vond om juist die karakteristieken, die mensen van elkaar onderscheiden, te accentureren in plaats van ze weg te werken, wat niet echt strookte met de opleiding. Voor een video van Stef van Looveren was ik bijvoorbeeld wel heel vrij, die kansen om een eigen aanvulling te maken, zijn zeer waardevol!

YASMIN: Winnie werkt voornamelijk rond ruimtelijkheid installatie, vaak geïnspireerd door wetenschappelijk onderzoek. Verder heeft ze ook een radioprogramma gehad op Radio Centraal over UFO’s! Een ander interessant project van haar ging rond het registreren van duiven, bijvoorbeeld hoe ze wandelen en dat gelinkt aan een bepaald geluid. Ik ben zelf op een andere manier wel met hetzelfde bezig, met geluid maar vooral ook het toeval.

 

WORK IN PROGRESS // MAY I HAVE THIS DANCE?

Work in progress: 29 en 30 nov van 18u – 00u00

 

EXPO // MAY I HAVE THIS DANCE

Vernissage: 6 dec van 19u tot 22u
Expo: 7 tem 9 dec van 13u tot 18u