CURIOSITY KILLED THE CAT

Residentie: 03.10 - 24.10 Vernissage: 25.10 Expo: 26.10 - 10.11
KOP Artspace// Amerikalei 128 // 2000 Antwerpen

Vandaag verlaat KOP haar veilige thuishaven en vaart samen met Zena Van den Block en Ramiro De Backer Mezquida van rechter- naar linkeroever. Onderweg vissen we naar hun plannen, want in oktober bouwen de beeldhouwers samen aan een expo. Al dekt de term ‘beeldhouwer’ niet helemaal de lading. Zena en Ramiro experimenteren met tal van dragers. “Het idee is belangrijker dan het materiaal of de vorm waarin je het giet.”

Hey Zena en Ramiro, jullie zijn allebei beeldend kunstenaar, hoe zouden jullie je stijl omschrijven?

Zena: Ik heb een bachelor fotografie en een master beeldhouwen gevolgd. Ik wil een verhaal op verschillende manieren kunnen vertellen. Ik geloof niet zo in stijl. Je moet vanuit jezelf werken, dan komt je stijl vanzelf. Als je daar te veel mee bezig bent, dan blokkeer je.

 

Was het moeilijk om plots van stiel te veranderen?

Zena: Er zijn mensen die uitsluitend schilderen, sculpturen maken of foto’s maken en dat is prima, maar voor mezelf vind ik het belangrijk om vanalles te doen. Het startpunt is altijd een idee. Materialen dragen gevoelens en connotaties in zich. Het materiaal waarmee je werkt moet dan ook overeenstemmen met je idee, want dat idee blijft belangrijker dan het materiaal of het medium waarin je het giet.

 

Wat vinden jullie het leukst aan je werk?

Ramiro: Ik kijk graag naar vormen, die ik dan uitvergroot. Vormen zijn altijd een gevolg van hoe een bepaald materiaal zich gedraagt. In mijn werk ga ik met allerhande materialen op zoek naar een hedendaagse vormgeving.

Zena: Kunst is vooral leuk om als reden te gebruiken. Fotografie is bijvoorbeeld altijd een goede reden om naar plekken te gaan waar je anders niks te zoeken hebt.

 

“Vroeger dacht ik dat wat ik maakte universeel moest zijn. Daar ben ik vanaf gestapt.”

 

Wat is de grootste uitdaging voor jullie als beeldend kunstenaar?

Zena: Ik vind het een uitdaging om materialen te vinden die passen binnen het idee van het einddoel, al mag daar wel wat contradictie in zitten. Vroeger dacht ik dat wat ik toonde universeel moest zijn en door zoveel mogelijk mensen moest worden begrepen. Daar ben ik vanaf gestapt. Je eigen waarheid hoeft niet die van iedereen te zijn. Je kan met je werk ook mensen anders doen kijken of denken.

Ramiro: Als je terug gaat kijken in de geschiedenis, dan zie je lijnen in de kunst. Die hebben te maken met wat er zich op dat moment in de geschiedenis afspeelde. Ik vind het soms moeilijk om de culturele relevantie van de huidige dingen te vinden. Wat ik nu vastleg, is dat over 20 jaar nog relevant? Bovendien moet je als kunstenaar vernieuwing zoeken vóór het een ding is.

 

“We delen dezelfde nuchterheid. We kunnen met onszelf lachen.”

 

Speelt budget een rol in jullie werk?

Ramiro: Budget speelt altijd een rol. Met een groot budget doe je andere dingen, omdat je met andere materialen kan werken. Maar ik denk wel dat je binnen elk budget creatief kan zijn.

Zena: Als je het gewoon bent om met weinig budget te werken en je hebt plots heel veel budget, dan kan dat verlammend werken. Want dan zijn er plots zoveel opties en dan kan je niet meer kiezen. Zelf werk ik eigenlijk heel graag met goedkope materialen.

Ramiro: Ja, dat werkt bevrijdend.

 

“Ik krijg er kriebels van als mensen doen alsof kunst het enige is wat er is in de wereld.”

 

Wat zou jullie ultieme opdracht zijn?

Zena: Ik wil al heel lang een platenhoes ontwerpen. Ik hoop dat iemand dat aan mij vraagt.

Ramiro: En ik wil heel graag meer muziek maken.

 

Jongens, wat een match. Maar vertel eens, hoe vult jullie werk elkaar aan?

Zena: Op de Academie zaten we samen in de klas. We voelden toen al dat we dezelfde blik delen.

Ramiro: We delen dezelfde nuchterheid. We kunnen met onszelf lachen.

Zena: In ons werk slaan we allebei heel erg aan het spelen. We nemen onszelf niet te serieus. Kunst is ook niet het enige wat er is in de wereld. Ik krijg er de kriebels van als mensen doen alsof dat wel is. Voor mij is kunst een speeltuin. Alsof je als kind aan het knutselen sloeg en nooit bent gestopt.

 

Wat kunnen mensen verwachten van jullie samenwerking?

Ramiro: Er zullen zeker kitscherige culturele referenties inzitten, want die typeren ons werk, net als tegenstellingen tussen wat echt is en wat nep. Maar we gaan vooral dingen opentrekken en van elkaar leren.

Zena: Door samen te werken word je gepusht, maar het voelt ook veiliger. Als het echt foutloopt, ben je niet de enige schuldige, haha.

Ramiro: Als je alleen werkt, speel je alleen. Als je samenwerkt, speel je samen. En samen spelen is altijd leuker, toch?

 

Bij deze halen we onze witte zakdoek boven en waaien de speelvogels uit vanaf de kaai. In oktober zien we elkaar terug. In KOPLAND.

Vaar wel!